Ik vind Instagram leuk. Echt. Ik kijk graag naar mooie beelden, raak geïnspireerd door creativiteit en vind het een fijne manier om werk te delen. En toch ben ik er niet continu. Dat is een bewuste keuze. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn klanten.
Social media, en Instagram in het bijzonder, is ontzettend slim ontworpen. Het trekt. Het zuigt je erin. Even kijken wordt al snel langer scrollen dan je van plan was. En ergens merkte ik dat dit begon te wringen. Niet omdat ik het platform slecht vind, maar omdat ik voelde dat het mij – en veel mensen om me heen – steeds een beetje bij zichzelf weghaalt. Ik moest namelijk toegeven dat ik niet bestand was tegen het verslavende effect ervan. Toen ik keek hoeveel tijd ik doorbracht op instagram schrok ik echt.
De aantrekkingskracht (en de valkuil) van Instagram
Voor fotografen is Instagram een fantastisch platform. Je kunt je werk laten zien, je stijl delen en zichtbaar zijn voor nieuwe klanten. Ik zie het bij veel fotografenvrienden: Instagram is een belangrijk onderdeel van hun bedrijf. En dat snap ik heel goed.
Maar ik zie ook hoeveel tijd en energie het kost. Voor een vluchtige blik. Voor een paar seconden aandacht. En ik merk hoe verleidelijk het is om steeds meer van jezelf te laten zien, steeds persoonlijker te worden, omdat dat nu eenmaal beter ‘werkt’.
Daar begon het voor mij te schuren.
Persoonlijk zijn versus persoonlijk inzetten
Ik heb geen moeite met mezelf laten zien. Integendeel. Mijn werk is persoonlijk, mijn manier van werken is persoonlijk, en ik ben er op een trouwdag of fotoshoot niet alleen als fotograaf, maar ook als mens.
Maar mezelf continu inzetten als middel om klanten te trekken, dat voelde niet goed. Alsof mijn persoonlijke leven een marketingtool werd. Alsof echtheid iets werd wat je moet plannen, posten en optimaliseren. En dat staat haaks op waarom ik ooit begon met fotografie.
Het perfecte plaatje
Ik ben begonnen met fotografie omdat ik mensen wil laten zien hoe ze écht zijn. Met lachrimpels, uitgelopen mascara, snottebellen, de whole chabang…. En in tegenstelling tot wat insta ons laat zien is dat vaak niet het perfecte plaatje. Maar wel het échte plaatje. Daarnaast wil ik zelf ook echt zijn. Echt in het leven van mijn gezin, zonder continu afgeleid te zijn door instagram.
Een keuze voor rust (ook voor mijn klanten)
De keuze om minder aanwezig te zijn op Instagram heb ik dus niet alleen voor mezelf gemaakt. Ik zie bij vriendinnen, klanten en mensen om me heen hoe social media aan ons trekt. Hoe het onrust geeft. Hoe snel je jezelf vergelijkt met anderen. Hoe moeilijk het soms is om echt in het moment te blijven.
Juist daarom vind ik het belangrijk om ruimte te laten. Voor aandacht. Voor verdieping. Voor contact dat niet vluchtig is.
Mijn klanten leren mij niet kennen via dagelijkse stories, maar via een kennismakingsgesprek. Via mijn woorden. Via hoe ik luister. Via hoe ik aanwezig ben op momenten die er echt toe doen.
Zichtbaar zijn, maar niet altijd online
Dat betekent niet dat ik Instagram afwijs. Ik deel nog steeds mijn werk. Ik laat zien waar ik mee bezig ben. Maar niet continu. Niet alles. En niet omdat het ‘moet’.
Ik geloof dat vertrouwen niet ontstaat door constant zichtbaar te zijn, maar door consistent jezelf te zijn. In hoe je werkt. In hoe je communiceert. In hoe je er bent voor mensen op belangrijke momenten in hun leven.
Fotografie vraagt aandacht, geen afleiding
Wat ik doe vraagt aandacht. Aanwezigheid. Kijken. Voelen. Dat lukt niet als je hoofd vol zit met algoritmes, bereik en contentplanning. Door een stap terug te doen op social media, kan ik een stap naar voren zetten in mijn werk.
Meer rust. Meer focus. Meer ruimte om te doen waar ik goed in ben: echte momenten vastleggen voor mensen die waarde hechten aan echtheid.
En misschien is dat ook wel precies waarom jij hier bent.
