about
Kaaseter sinds 1988
Ha! Kijk jou nou eens rondneuzen hier. Je wilt natuurlijk alles van me weten, anders was je hier niet beland... Toch? Helaas ben ik niet zomaar samen te vatten in een paar digitale pixels, maar ik ga een poging wagen:
Hoewel ik officieel Marieke J. heet, reageer ik ook op de volgende aanduidingen: Lieverd, Máááááám, mama, Roomsoesje, Mariek en Lisanne. Die laatste is de naam van mijn zusje en mijn favoriete persoon. Grappig verhaal: toen we allebei in dezelfde supermarkt als vakkenvullers werkten, kon de manager ons niet uit elkaar houden. Zo leerde ik ook te reageren als er "Lisanne" werd geroepen.
Mijn tuin probeer ik elk jaar een stukje mooier te maken. Dit jaar ben ik helemaal losgegaan met bloembollen. Nu is het nog even afwachten of ze daadwerkelijk uitkomen en of mijn bollenlasagne (niet te verwarren met de Italiaanse variant) goed is gelukt. Ik maak mezelf graag wijs dat ik groene vingers heb, maar mijn tuin denkt daar soms anders over.
Ik ben bang voor kippen (jeugdtrauma). Eigenlijk houd ik alleen van vogels als ze ergens hoog in een boom voor me zingen in het voorjaar. Ik hou van dieren (heb zelf 20 jaar een paard gehad) en als ze in jou leven horen zet ik ze met liefde op de foto maar bij gevogelte haak ik af... Daar zul je een andere fotograaf voor moeten vinden.
Ik ben gek op muziek (ik kan geen dag zonder), maar zingen doe ik alleen in de auto of in de kerk. Dat is gewoon beter voor iedereen.
Thee met gember? Niet oké. (Sorry, not sorry.) Ik drink liever heet water (zonder theezakje, ik weet ook niet waar het mis is gegaan...)
Ik hou van mensen. Wie ze zijn als persoon of samen. Mensen die zich durven te laten zien voor mijn camera in de dynamiek van het leven. Daar kun je mij voor wakker maken. Dat of bokkenpootjes (het koekje)....
"Het grootste compliment dat je mij kunt geven is Als mensen zeggen: “Dit is zó ons.”
Verliefde ogen...
Ogen die al veel gezien hebben...
vermoeide ogen...
Ogen die voor het eerst het licht zagen...
Ondeugende ogen...
Ogen vol verwachting en een traan...
Paardenogen...
Hongerige ogen....
Dezelfde ogen...
Voor mensen die kiezen voor tijdloze beelden. Beelden die je later niet alleen ziet, maar opnieuw voelt.
Voor wie het fijn vindt dat er iemand naast hen staat die rust brengt, meedenkt en het overzicht bewaart.
Voor gezinnen en families die samen herinneringen willen maken. Liever knuffelend op een foto staan of beestjes zoekend dan netjes op een rijtje.
Voor stellen die geen zin hebben in ongemakkelijke poses, maar wél in beelden die voelen zoals de dag was.
Muziek is mijn benzine, naast de broodjes kaas…. Het eerste concert waar ik weer naartoe ging na corona was dat van Bastille. Ik was vergeten hoe heerlijk het is om helemaal los te gaan, te zingen alsof niemand je hoort en te dansen of niemand kijkt. Niet op de voorste rij maar lekker bij de gekkies achter in de zaal. Dat zijn mijn mensen.
Als ik een handelsmerk zou hebben dan zou het mijn hoed zijn... Ik kreeg hem voor mijn verjaardag van mijn ouders en draag hem sindsdien dagelijks. Hij is zo fijn en bezorgt mij vele complimentjes van respectabele oude heren. Fotograferen met mijn hoed op is niet zo'n succes, dus als je hem wilt bewonderen zul je me op de koffie moeten vragen.