Ik voel de tram langzaam in beweging komen. Kinderen hangen nieuwsgierig over de balkonnetjes tussen de wagons en er gaat een soort opgewonden ritseling door de trein: we gaan écht vertrekken!
Tot voor kort had ik nog nooit gehoord van de stoomtram tussen Hoorn en Medemblik. Maar toen Peter en Christel me vroegen of ik hun 12,5-jarig huwelijksjubileum wilde vastleggen, kwam die ineens op m’n pad. Ze vertelden dat ze geen zin hadden in een zaaltje met stukjes en bingo, maar wél in een gezellige, relaxte dag met hun lievelingsmensen. En ik dacht: ja hoor, dit klinkt als iets waar ik bij wil zijn.
Onderweg met de stoomtram
De tramtocht begint in Hoorn en rijdt in een heerlijk rustig tempo door het West-Friese landschap. Je tuft langs weilanden, oude dorpjes en bloeiende velden, en halverwege stop je nog even in op één van de oude stations langs de route (fijn van de nodige plaspauze).
Voor de kinderen was het één groot avontuur — die hadden vooral interesse in balkonnetjes, deuren en elkaar achtervolgen. En ik? Ik liep er gewoon tussendoor met mijn camera, niks geforceerds, alles zoals het echt gebeurde. Precies zoals Peter en Christel het wilden: een dag vol spontane momenten, geen geposeer (op die ene foto van hun samen na dan, daar konden we niet omheen).
Lunchen in een kasteel (in de kelder nog wel)
Aangekomen in Medemblik wandelden we met de hele groep richting Kasteel Radboud. Het ligt echt pal aan het water — mooier krijg je het niet. Binnen is het een museum, buiten kun je lekker struinen of gewoon even neerploffen. Wij doken de kelder in (letterlijk) voor de lunch, en dat was verrassend gezellig. Je weet dat je met de goede mensen bent als zelfs een stenen gewelf aanvoelt als een knusse huiskamer.
Het eten was top, er werd gelachen, gespeeld, gekletst, en heel soms zelfs even stil gezeten. Kinderen die elkaar achterna zaten in de gangen, oma die voor de vierde keer koffie kreeg omdat ze steeds vergat dat ze al had – dat soort momenten.
Een dag die je niet over kunt doen
Wat deze dag zo mooi maakte? Alles mocht, niks moest. Ik liep rond met mijn camera en legde vast wat er gebeurde. Niet stiekem, maar wel zonder te storen. Geen regie, geen gekke poses — gewoon mensen zoals ze zijn. En dat levert altijd de mooiste foto’s op.
Peter en Christel wilden hun jubileum niet vastleggen omdat het “moest”, maar omdat ze wisten dat dit een dag was die je niet nog een keer precies zo beleeft. Een herinnering voor later. En daar ben ik best trots op, dat ik dat voor ze mocht doen. Het is een van mijn lievelingsreportages geworden.
